(In)werken in de zorg?

(In)werken in de zorg?

Werken?
Het is oktober, ik ben 22, net student-af, een leuke studie afgerond, een hoofd vol boekenkennis. Het rijtje gaat nog even door: jong, weinig levenservaring, weinig mensenkennis. Na de studie écht serieus aan het werk gaan? Ik twijfel.

“Iets met mensen” is wel erg vaag en eigenlijk heb ik geen idee. Iemand attendeert me op de thuiszorg.
Een sollicitatiegesprek, een personeelsdossier en een afspraak met iemand die me in zal werken, trekken me de wereld van de huishoudelijke zorg in. 

Inwerken?
In het eerste huis kijk ik mijn ogen uit. Ik zie dat de collega die hier iedere week komt zich hier zo thuis voelt dat ze zonder overleg naar boven gaat om de was op te halen en deze beneden in de machine legt. Ben ik hier te gast? Of ben ik aan het werk? En wat moet ík eigenlijk doen?

Gelukkig praat de collega me op de fiets naar het volgende adres even bij: “Joh, je leest in het zorgdossier wat er afgesproken is en wat je de vorige week hebt gedaan en dan ga je aan de slag”. Oké. Klinkt niet ingewikkeld. Bij het tweede adres hebben we de fietsen nog niet op slot gezet of de vrouw des huizes doet de deur al open. "Meisjes, fijn dat jullie er zijn. Je bent met z'n tweeën zie ik. Wacht, ik zet nog wat koffie bij. Kom gauw verder. Kom binnen. Ja, hier mag je jas. En trek je schoenen ook maar uit. Het tapijt slijt zo hard met alle drukte over de vloer..." Mevrouw loopt naar de keuken. Mijn nieuwe collega grijnst naar me. "Het gaat overal anders... ik weet eigenlijk niet hoe ik je in moet werken. Je moet het eigenlijk gewoon meemaken..."